حبيب الله الهاشمي الخوئي

291

منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة

لحريّ بأن يمقته الأقرب و ) حقيق بأن ( لا يأمنه الأبعد ) والمراد به الإشارة إلى ما سبق ذكره منّا أنّه طلب الأمان لنفسه أو له مع عشرة من قومه ففتح لزياد ومهاجر باب الحصن وعزل العشرة وأسلم الباقين للقتل فقتلوا صبرا ، ولا شكّ أنّ من كان كذلك لجدير أن يمقته قومه ولا يأمنه غيرهم ، وأمّا ما قاله السّيد رضي اللَّه عنه من أنّه أراد به حديثا كان للأشعث مع خالد بن الوليد باليمامة إلى آخر ما مرّ ذكره ، فأنكره الشّارحان الَّا أنّ البحراني قال : وحسن الظنّ بالسّيد يقتضي تصحيح نقل السّيد ره . الترجمة از جملهء كلام آن عالي مقام است كه گفته است آن را با شعث بن قيس عليه اللعنة والعذاب در حالتي كه بر بالاى منبر كوفه خطبه مىفرمود پس گذشت در اثناى كلام آن حضرت چيزى كه أشعث بآن اعتراض نمود پس گفت اى أمير مؤمنان اين كلمه كه فرمودى بر ضرر تو است نه بر نفع تو پس فرود آورد بسوى أشعث چشم خود را بعد از آن فرمود : وچه دانا گردانيد تو را بر آنچه بر من مضرّ است از آنچه بر من نفع دارد بر تو باد لعنت خدا ولعنت جميع لعن كنندگان اى جولاه پسر جولاه ومنافق پسر كافر ، قسم بخدا كه أسير نمودند تو را أهل كفر يك بار وأهل اسلام يك بار ديگر ، پس نجات نداد از افتادن تو در دست هر يك از أهل كفر واسلام مال تو ونه حسب تو ، وبدرستى مردى را كه راهنمائى كند بر قوم خود شمشير برنده را وبكشد بسوى ايشان مرگ وهلاك را هر آينه سزاوار است باين كه دشمن دارد أو را نزديكتر أو وخاطر جمع نباشد باو دورتر أو ، يعني كسى كه متّصف باشد بصفت غدر لايق است باين كه قوم وبيگانه از أو أيمن نشود وباين كه أو را دشمن بدارند